Five Great Guitars | African Strings & Drums | Digmon Roovers & Gerrit de Boer
DNA-Music | B-Slick | Four All | Jamesz
DNA-Music | B-Slick | Four All | Jamesz
Jamesz (1990 - 2005)
Twee akoestische gitaren en een djembe.
Binnen deze zelfgekozen beperking ontwikkelde het trio Jamesz een eigen groove. Al meer dan 10 jaar lang rolt deze groove, en het is nog altijd moeilijk er een etiket op te plakken.
Geïmproviseerde muziek met een stevige funky groove?
Een akoestische uitvoering van Drum & Bass, BigBeat, of Dance?
Een Afrikaans/ Latijnsamerikaanse interpretatie van Jazz?
Funky Afrikaanse muziek?
Kies zelf maar!
De live optredens van Jamesz zijn sprankelend en afwisselend. Hun muziek is boeiend en opwekkend. Virtuositeit en hecht samenspel voeren de luisteraar mee op een reis over meerdere muzikale grenzen.
Digmon Roovers speelt vaak de baslijnen op zijn gitaar, djembé drummer Sebastiaan Kaptein speelt nu eens als drummer, dan weer als percussionist, en Gerrit de Boer vormt het melodieuze middelpunt van de groep.
'Interessante oplossingen voor zelfgekozen problemen'
De belangrijkste overeenkomst tussen een willekeurig jazztrio en het James'Trio is het feit dat het in beide gevallen gaat om drie musici die improvisatorisch spelen. Voor de rest voldoet het James'Trio eigenlijk nauwelijks aan de traditionele kenmerken van een trio. Zo is van een vertrouwde bas/drum- ritmesectie geen sprake. De kenmerkende klank van het James'Trio wordt namelijk gevormd door twee akoestische gitaren (Gerrit de Boer en Digmon Roovers) en een djembé (Sebastiaan Kaptein). Het James'Trio heeft daarmee de 'proven technology' van het klassieke jazztrio gelaten voor wat het is. Het driemanschap dankt daar zijn bestaan en succes misschien zelfs wel aan, zij het min of meer per ongeluk. Want van een bedachte experimentele pioniersdaad is nooit sprake geweest.
'Het trio is simpelweg ontstaan omdat we van meet af aan ondervonden dat we in deze samenstelling gewoon verschrikkelijk goed met elkaar konden spelen. Eén meer had een complicatie betekent, één minder een verzwakking. En bovendien passen we zo beter in 1 auto.'
1997 - Het debuut album 'James Trio' wordt zeer goed ontvangen. Jamesz wint de ´Solisten`prijs´ met zijn driëen (!) van het door de VPRO georganiseerde Nederlands Jazzconcours.
2000 - Jamesz wint tijdens het North Sea Jazzfestival de Dutch Jazzcompetition 2000: ´(...) Speelde Jamesz originele en gedreven nummers met opzwepende ritmes die alles met Jazz, maar ook alles met wereldmuziek te maken hadden' (Trouw 5/7/00)
Ook verschijnt de langverwachte cd `Fatuh´ (Surinaams woord voor veel, kick, lekker, gek etc.) naar aanleiding waarvan Jamesz mèt Izaline Calister in nov/dec langs de Nederlandse theaters trekt.
2001 - Jamesz speelt met Bird-winnaar Toon Roos en Izaline op het North Sea Jazzfestival, doet een uitgebreide tour door Nederland (oa. A2A, Vondelpark, Uitmarkt, Swinging Groningen met Nippy Noya) en reist af naar het prestigieuze Tabarka Jazz Festival in Tunesië.
"(...) De groep speelt ongekend hecht en de leden weten elkaar blindelings te vinden in de solo's en collectieve improvisaties" (Volkskrant 11-00)
"Jamesz is op dit moment één van de beste Nederlandse groepen (...) altijd verassend, altijd van een voor Europa ongehoord hoog niveau (...)" (Carp 10-01)
2002 - Jamesz speelt op de Latijns-Amerikaanse radio in Costa Rica en doet een Nederlandse tour tour met de Afrikaanse danseres Bebe Ndaw.
Verder spelen ze een aantal concerten met het NNO. Recentelijk leidde de wens om te experimenteren met een meer dansvloer gerichte sound tot samenwerking met producer David Schreurs. Het resultaat is zo goed bevallen dat Jamesz nu live wordt aangevuld met samples, sequences en toetsen.
Fatuh by Radio Netherlands is dezelfde als Fatuh, alleen de cover is anders.
 |
 |
 by Radio Netherlands |
De CD "James' Trio" is nog te verkrijgen! De CD "Fatuh" is helaas uitverkocht...
De prijs voor 1 CD bedraagt € 15,00 (incl. verzendkosten)
U kunt de CD bestellen door € 15,00 over te maken op:
| reknr | : | 7315425 |
| t.n.v | : | D. Roovers |
| Groningen | ||
| o.v.v. | : | James' Trio CD |
VERMELD DAARBIJ DUIDELIJK UW NAAM, VOLLEDIG ADRES EN HET AANTAL CD'S.
Na ontvangst van het bedrag wordt de CD zo spoedig mogelijk aan u toegestuurd.
 |
 |
 |
EXCEPT FOR THE ODD CLOG DANCE OR SEA CHANTEY, THE NETHERLANDS HAVE NO INDIGENOUS MUSICAL culture to speak of. But although our delta didn't give birth to jazz and blues, it has always been wide open to the world and all its sounds, and the lack of traditional rules gave Dutch musicians an enormous amount of freedom. In improvised music, undogmatic mixing and matching has been the rule since the Sixties. jamesz is one of the latest in a long line of unclassifiable bands, and the joys of eclecticism immediately become apparent when you hear their wonderfully exciting and atmosperic second cd fatuh.
Many things are unique about this group. First of all the line-up: two acoustic guitarists - with an electronically broadened palette - and a percussionist who focuses mainly on the djembé, an hourglass-shaped African drum, with a few cymbals added for extra splashes of color. At first glance this may seem gimmicky, but this is not the case; choosing the tools was a process every bit as organic as the mixture of styles they produce.
The group was formed about nine years ago in the Dutch town Groningen, in the north, where Gerrit de Boer and Digmon Roovers studied the guitar at the conservatory. Although they played a lot of jazz on electric axes, they shared a love of Latin and Spanish music, and therefore used acoustic instruments when jamming together. They were also into African rhythms, like their friend Sebastiaan Kaptein, who was becoming proficient on the djembé at the time, and its light but pungent tone blended very well with the guitars. They teamed up as the James' Trio, naming themselves after a Pat Metheny-tune. A few years ago they changed and shortened the name to jamesz.
As the trio was such a balanced unit, they decided to dispense with a drum kit (which would have been too loud) and a bass player. Roovers provides the marvelously fleet and propulsive bass lines, Kaptein beats out sparse but driving rhythms, often using only his hands, making for another unique feature of the band: its transparent sound, light and airy without creating the impression that something is lacking. And for another refreshing rarity: even though De Boer, the trio's main composer, takes care of most of the lead parts, this music is not about a soloist showing off, backed up by a servile rhythm section, but about leaving room for well-chosen notes to resonate, collectively and confidently hitting the songs on the head.
Africa, the Caribbean, American R & B, contemporary dance beats, all these rhythms and more have been integrated seamlessly and are laid down by a band that positively breathes together. Just listen to the tricky multiple time signatures on Isn't She Lovely - in spite of their complexity, they float and lift up the vocal line. Or check out the funk on Loose the Blues, an irresistable melody bouncing on a groove so tight that The Meters would undoubtedly approve. But there's more to jamesz than tunefullness and swing; every track on the cd shows their attention to timbre, to pure, evocative sound. As the icing on an already very tasty cake, there are the MIDI effects triggered by the guitars, the synthesizer washes, the liquid silver of the soprano saxophone, and especially the beautifully pure, passionate yet subtle singing of Izaline Calister. Most of her time her voice is used as an additional instrument, with the lyrics consisting of nonsense words chosen for their musicality. Sometimes, as on Stevie Wonder's classic, she slips into Papiamento, the language of her native Curacao, and for Tibaldinho, the most conventional song on the album, she wrote a poetic text in Spanish.
All these elements combine to make a distinctive sound world, earthy and dreamlike at the same time, with plenty of jazzy improvising given a meaningful context by a popmusic sensibility. Its blend of catchiness and sophistication made jamesz the winner of the Dutch Jazz Competition 2000, which lead to the recording of fatuh. The title is a Surinam word meaning something like 'tasty, a crazy kick, hot', in short anything that has to do with fun.
- Frank van Herk -
Foto's Jamesz
Foto: Semifinale Dutch Jazz Competition
Foto: Dutch Jazz Competition
Foto: The Beginning
Pers Jamesz
Pers: Brief - Tommy Wieringa
Pers: Concours Romein - Nederlands Jazzconcours
Pers: Heet en Zompig
Pers: Jamesz blinkt uit in Vips Tour
Pers: Jazz Nu - februari 1998
Pers: Jodeléhitie - dirndl und kletterhosen
Pers: Middenrif vermorzelend
Pers: James' Trio - gitaarbandje in een ongebruikelijke bezetting
Pers: James' Trio - prikt de vlag steeds verder van huis
Jamesz promo on Radio Curacao !!
Jamesz' Night in Tunesia
De Nederlandse ambassade had ons uitgenodigd om op een jazzfestival in Tunesië te spelen. Vijf dagen weg om één uur te spelen. Wat hebben we toch een rotleven. De eerste avond konden we meteen van Al Jarreau genieten die terecht opmerkte: "This is a great place for making music"!
De volgende avond was Maceo Parker aan de beurt. Er was geen dak, maar het was er zeker afgegaan. Het was haast mooier om naar het publiek te kijken dan naar de band. Eén en al beleving.
Morgen: 'Jamesz en Billy Cobham' stond op het affiche. Zouden wij ze ook aan de gang krijgen? Met die vraag sliepen we moeilijk in. Na een bloedhete soundcheck met veel wachten, veel roken en niet eten, was het zover. De ambassadeur was ondanks een zandstorm toch nog gearriveerd. Het zat niet vol. Gespannen smoeltjes in de kleedkamer. Waar waren die mensen verdomme. Dit gaat ons toch niet overkomen! We moesten op, "als jullie gaan spelen komen ze vanzelf", zei de organisatie. Iedereen zit nog aan de waterpijp op het plein hiernaast. Hij had gelijk. Bij het tweede stuk stroomde de toko vol, helemaal vol en we kregen ze te pakken. Hetzelfde warme onthaal viel ons ten deel. We speelden onder de volle maan voor wat we waard waren en de arabieren zongen: "seya sango miola sakundé" mee, want ze waren blij. Na het optreden waren we voor één avond wereldberoemd in Tunesië. Interviews op radio en tv, meloentje weghappen met Billy Cobham en Ron Carter, bodygards met oordopjes, het vloog allemaal voorbij. Wat echt bijbleef was de prachtige plek en de mooie warme mensen.
Tabarka in een paar zinnen:
Het is één grote kuil vol met blije arabieren die helemaal uit hun bol gaan van muziek zonder bier, pillen of andere drugs. Er is alleen een man met een koelkast die flessen koud water verkoopt. De muziek brengt de mensen in extase, en misschien de volle maan en de weldadige warmte die de hele nacht blijft hangen. De arabieren zijn trots en blij dat je daar muziek komt maken en zij laten dat al dansend, joelend, klappend en lachend aan je merken. Tabarka is als een warm bad waar je niet graag uit wil.